iamthewriter

അതുവരെയുണ്ടായിരുന്ന എന്തിൽ നിന്നോക്കെയോ അപ്രതീക്ഷിതമായി ഇറങ്ങി പോരുന്ന വഴിയായിരുന്നു ഞാൻ. ആദ്യമായി ഒറ്റക്ക് ഇറങ്ങി തിരിച്ച യാത്രയും അത് മാത്രമായിരുന്നു. വളരെ അടുത്തൊരു നഗരത്തിലേക്ക് എന്നെ ക്ഷണിക്കുന്ന നീണ്ട റോഡുണ്ട് മുന്നിൽ. കൈയിൽ അതു വരെ ഉള്ള ജീവിതം വാരി കെട്ടിയ മൂന്നേ മൂന്ന് ബാഗുകളും. അത്രയും ചെറിയ ജീവിതമാണ് സ്വന്തമായി ഉണ്ടായിരുന്നത് എന്ന് ആ ബാഗുകൾ ഓർമിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.  അതേസമയം ,അവ ഭാരമില്ലായ്മ കൊണ്ട് ആശ്വസിപ്പിച്ചു കൊണ്ടുമിരുന്നു. എത്ര ദൂരം പോകണം എന്നതിനെ കുറിച്ചു അറിവില്ലെങ്കിലും  തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ മറ്റൊന്നുമില്ല എന്ന  സാധ്യതക്ക് വഴി തെളിച്ചു ഞാൻ മുന്നേ നടന്നു.  ഭൂതകാലത്തിന്റെ ഇടുങ്ങിയ ശ്വാസം പേറിയൊരു ശവമഞ്ചം  എനിക്ക് പുറകിൽ വഴിവക്കിൽ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടു കിടന്നു.  അപ്പോൾ പെയ്തു തുടങ്ങിയ മഴയിൽ ഓർമകളുടെ മരവിപ്പ്  അലിഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരുന്നു. പുറകിൽ മാഞ്ഞു തുടങ്ങിയ വഴിയിലേക്ക് അവ ഒലിച്ചു പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു !!

നീ എനിക്ക് നൽകുന്ന ചെറിയ ചെറിയ നിമിഷങ്ങളുടെ തണുപ്പ്   മാത്രമാണ് എന്റെ ഉള്ളുരുക്കങ്ങളുടെയെല്ലാം അവസാനം. എനിക്കിഷ്ടമെന്നു പറയുന്ന ഒരു പാട്ടിന്റെ വരി മൂളുന്നതോ, ഞാൻ വെറുതെ കുറിക്കുന്നതിലേതെങ്കിലും ഒന്നിന്റെ ഭംഗി വർണ്ണിക്കുന്നതോ, എന്റെ, കാട് കയറുന്ന ചിന്തകൾക്ക് കടിഞ്ഞാണിടുന്നൊരു വാക്ക് നൽകുന്നതോ, മഴ കാണാൻ കൊതിക്കുമ്പോൾ നിന്റെ ഇറയത്തേക്കിറക്കി നിർത്തുന്നതോ, തിരക്കേറിയ വഴിയിലെന്നെ ഒതുക്കി ചേർത്തു പിടിക്കുന്നതോ, ഉറങ്ങും വരെ ചിലപ്പോൾ കൂട്ടിരിക്കുന്നതോ,  ഉണരും വരെ നോക്കിയിരിക്കുന്നതോ, നിന്റെ പ്രണയസിനിമകളുടെ ശേഖരത്തിൽ നിന്നൊന്നു തെരഞ്ഞെടുത്തെനിക്കൊപ്പം കണ്ടിരിക്കുന്നതോ, ഈ പാട്ടു കേട്ടു നോക്കൂ ഇഷ്ടപ്പെടുമെന്നു പറഞ്ഞിടക്കെന്റെ നിശ്ശബ്ദതകളെ പിടിച്ചെടുത്തെറിയുന്നതോ, കടുപ്പത്തിലൊരു കാപ്പി കുടിക്കൊന്നുഷാറാകട്ടെയെന്ന്  ചിരി ചേർത്തിളക്കി നല്കുന്നതോ, നമുക്കിരുവർക്കുമിഷ്ടപ്പെട്ടൊരു പുസ്തകത്തിലെ വരികൾ എന്നെ വായിച്ചു കേൾപ്പിക്കുന്നതോ, ആകാശം നിറയെ നക്ഷത്രങ്ങൾ പൂക്കുന്ന രാത്രികളിൽ  അവയിലോരോന്നും ഏതെന്ന് പറഞ്ഞു തന്നുകൊണ്ട് തമ്മിൽ പുണർന്നിരിക്കുന്നതോ, എനിക്കറിയാത്തൊരു ഭാവത്താൽ വെറുതെ എന്...

നാം തമ്മിൽ കണ്ട നാളുകൾ ഓർക്കുകയായിരുന്നു ഈ ദിവസങ്ങളിലെല്ലാം. നീ എന്നെ പ്രണയിക്കുന്നു എന്നറിഞ്ഞ നിമിഷം വളരെ മനോഹരമായിരുന്നു. അതിനു മുൻപ് നമുക്കിടയിൽ ആ തിരിച്ചറിവ് ഇല്ലായിരുന്നു. പക്ഷെ പ്രണയിക്കുകയാണെന്ന അറിവാണ് മനോഹരം, നമ്മൾ പരസ്പരം പറഞ്ഞില്ല എങ്കിലും. ആൾക്കൂട്ടങ്ങൾക്ക് ഇടയിൽ നീ പെട്ടെന്ന് എന്റെ കൈ കവരുന്നതും ചുറ്റും നിറയുന്ന കൂർത്തനോട്ടങ്ങൾ  അവഗണിച്ചെന്റെ ചുണ്ടിൽ ധൃതിയിൽ  ചുണ്ടുകൾ അമർത്തുന്നതുമെല്ലാം എന്നോട് പറയാതെ പറഞ്ഞത് മറ്റൊന്നും ആയിരുന്നില്ല. നാം തമ്മിൽ പ്രണയത്തിലാണെന്ന് ആയിരുന്നു. പ്രണയിക്കുകയാണെന്ന അറിവാണ് മനോഹരം,നമ്മൾ പരസ്പരം പറഞ്ഞില്ല എങ്കിലും. തണുത്ത രാത്രികളിൽ  നീ എന്നെ ചേർത്തു വരിഞ്ഞ് എന്റെ കഴുത്തിനു പിന്നിൽ നൽകിയിരുന്ന ചുംബനത്തിന്റെ ചൂടിനും ഒരു പാമ്പിനെപ്പോലെ എന്നെ ചുറ്റിപിണഞ്ഞ നിന്റെ കാലുകൾക്കും എന്നോട് പറയാനുണ്ടായിരുന്നത് അത് മാത്രം ആയിരുന്നു,  നാം തമ്മിൽ പ്രണയത്തിലാണെന്ന്. പ്രണയിക്കുകയാണെന്ന അറിവാണ് മനോഹരം,നമ്മൾ പരസ്പരം പറഞ്ഞില്ലയെങ്കിലും. കടലു പോലെ നീ എന്നിൽ നിറഞ്ഞു കവിയുന്ന നേരങ്ങളിലും തിര പോലെ ഞാൻ അലഞ്ഞടിയുന്ന നേരങ്ങളിലും നിന്റെ ചുമലുകളിൽ പതിയുന്ന ...

ചില രാത്രിയുടെ അവസാനം ഞാൻ നിന്നെ അറിയാറുണ്ട്.  ഓർമകളാ ണെന്ന് പറയാമോ എന്ന് എനിക്കറിയില്ല. പക്ഷെ, അതെന്നെ ചിലപ്പോൾ വല്ലാതെ തകർത്തു കളയും.  ഒരിക്കലും നീയില്ലായ്മയുടെ വേദന കൊണ്ടല്ല ഞാൻ അങ്ങനെ തകർന്നു പോകുന്നത്. ഇതു പോലെ പ്രണയിക്കപ്പെടാൻ ഞാൻ ഒരിക്കലും ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നില്ല എന്നതാണ് യാഥാർഥ്യം. പക്ഷെ, എന്റെ മുറ്റത്തെ നാം നട്ടു വളർത്തിയ ഉദ്യാനത്തിന്റെ നടുക്ക് നിന്നോട് ചേർന്നു കിടന്നപ്പോഴൊക്കെ ഇതായിരുന്നു ഞാൻ കാലങ്ങളായി കാത്തിരുന്ന നിമിഷം എന്ന് എനിക്ക് തോന്നിയിരുന്നു. നിന്റെ കൈകളുടെ ഭാരത്തിനുള്ളിൽ  പൊതിഞ്ഞു കിടക്കുമ്പോൾ നമ്മുടെ പാദങ്ങൾ തമ്മിൽ ഒട്ടിച്ചേർന്നിരുന്നു. നിന്റെ കാൽവിരലുകൾ എന്റെ വിരലുകളിൽ നീ ഇടക്കിടക്ക് കോർത്തു വലിച്ചു. ഞാൻ ഇക്കിളിപ്പെട്ട് ചിരിക്കുമ്പോഴൊക്കെ എന്റെ  ചുണ്ടുകൾ ചുംബനത്താൽ നീ പൂട്ടി വച്ചു. അനന്ദമെന്നാൽ ആ നിമിഷങ്ങളാണെന്ന് അപ്പോഴെല്ലാം ഞാൻ ഓർക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മറ്റൊന്നുമില്ല.. മറ്റാരുമില്ല.. വിലമതിക്കാനാവത്തത് എന്നൊന്നും ഇല്ല.. ഞാനും നീയും മാത്രം. മുറ്റത്തെ ഗാഢമായ ഇരുട്ടിലും , മുറിയിലെ നിശ്ശബ്ദതയിലും, നാം മാത്രം നിറയുന്ന നേരങ്ങൾ. നീയാണെന്റെ വീട്. എന്നിലേക്...

പതിവില്ലാത്തൊരു സ്വപ്നത്തിന്റെ പടിവാതിൽക്കൽ നിന്നു തെന്നി വീണത് പോലെയാണ് ഞാൻ ഇന്നുണർന്നത്. സ്വപ്നത്തിൽ, നമ്മളൊരു ദീർഘ യാത്രയുടെ അവസാന ഘട്ടത്തിൽ എത്തിയിരുന്നു. മേഘങ്ങൾ തൊട്ടു നിൽക്കുന്നൊരു താഴ്‌വരയിൽ വിരലുകൾ കോർത്തു നാം ഒരുപാട് ദൂരം നടന്നു.  ഇടക്കെപ്പോഴോ നീയെന്റെ മടിയിൽ അല്പനേരം തലവച്ചു കിടന്നു. അപ്പോൾ ഊർന്നു വീണ ഒരു മഞ്ഞു തുള്ളിയുടെ തണുപ്പ് കൊണ്ട് ഞാൻ നിന്നെ ശല്യപ്പെടുത്തി കൊണ്ടിരുന്നു.  നമുക്ക് ചുറ്റും വഴികൾ അവസാനിക്കാതെ നീണ്ടു നീണ്ടു കിടന്നു. വിശപ്പോ ദാഹമോ അറിയാതെ നാം പരസ്പരം നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞൊഴുകുന്നത് പോലെയാണ് ഞാൻ എന്റെ സ്വപ്‍നത്തിൽ നമ്മളെ കണ്ടത്. ഇടക്കൊരു അരുവിയുടെ തീരത്ത് നമ്മൾ ചേർന്നു നിന്നു. മറുകര കാണാത്ത വിധം മഞ്ഞു മൂടി കിടന്നു. ചെറുതായി വീശിയൊരു കാറ്റിൽ മഞ്ഞ്‌ മാഞ്ഞപ്പോൾ നമ്മൾ ഇരുകരയിൽ നിൽക്കുന്നു. അടുത്തേക്ക് എത്താൻ വഴി ഇല്ലാതെ നമ്മൾ വെറുതെ പരസ്പരം നോക്കി നിന്നു.  നിന്റെ നോട്ടമേറ്റ്‌ നിന്നങ്ങനെ ഞാൻ പതിയെ മാഞ്ഞു പോയി..!!

തോരാതെ പെയ്ത മഴയായിരുന്നു ഇന്നും. നിശബ്ദമായ അലസതയോടെ അഴിഞ്ഞുലഞ്ഞു കിടക്കുമ്പോൾ നമുക്കൊപ്പം പെയ്ത മഴ ഓർമകളോടൊപ്പം കുത്തിയൊലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.  നമുക്കിടയിൽ ആദ്യമായി പെയ്തിറങ്ങിയ മഴയ്ക്ക് വരണ്ടു കിടന്ന ഭൂമി നനഞ്ഞ മണമായിരുന്നു. നമ്മെ പോലെ തന്നെ അന്ന് മണ്ണും മരങ്ങളും കുളിർപ്പെയ്ത്തിൽ മധുരിച്ചു നിന്നിരുന്നു.  നീരാവി വീണ പോൽ മങ്ങിയ ജനൽചില്ലിൽ നീ രൂപമില്ലാത്ത ചിത്രങ്ങൾ ഇടക്കിടക്ക് കോറിയിട്ടിരുന്നു. ആദ്യ സാമീപ്യത്തിന്റെ വാക്കുകളില്ലായ്മയിൽ ഞാൻ വെറുതെ മഴനൂലുകളെ ഇഴപിരിച്ചു നോക്കികൊണ്ടുമിരുന്നു.  വരണ്ട തൊണ്ടയിൽ നിന്നെന്നവണ്ണം ഇടക്കിടെയുള്ള സംസാരങ്ങളിൽ വിറയിൽ വീണ് ചിതറാതിരിക്കാൻ നാമിടയ്ക്കിടെ കണ്ണിൽ നോക്കാതെ ചിരിച്ചു.  അവിചാരിതമായൊരു നിമിഷത്തിന്റെ മൂർധന്യത്തിൽ മുഖത്തേക്കുതിർന്നൊരു മുടിയിഴയെ  സൂക്ഷമായി ഒതുക്കി വയ്ക്കാൻ നീ കൈനീട്ടിയപ്പോൾ എന്റെ ചുറ്റും മഴയൊന്നു നിശ്ചലമായി.  തണുത്തിട്ടെന്നവണ്ണം എന്റെ കൈവിരലുകൾ ഉറഞ്ഞ്‌ പോയി. നീയത് തൊട്ടറിഞ്ഞിട്ടെന്നവണ്ണം പെട്ടെന്ന് കൈകൾ പിൻവലിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു.  പിന്നെ പലപ്പോഴും നമുക്കത് പറഞ്ഞു ചിരിക്കാനുള്ള ഓർമകളായിരുന്നു. പിന്...

എനിക്ക് നീ എഴുതാത്ത കത്തുകളെക്കാൾ, നമുക്കിടയിൽ പൂക്കുന്ന പ്രണയ വസന്തങ്ങളുടെ ഓർമകളെയാണ് ഞാൻ ഇടയ്ക്കിടക്ക് തുറന്നു വായിക്കുന്നത്.  ഓരോ വരികളിലും, നിന്റെ വാക്കിനാലും നോക്കിനാലും പതിഞ്ഞു പോയ പ്രണയത്തിന്റെ മത്തു പിടിപ്പിക്കുന്ന സുഗന്ധനിമിഷങ്ങൾ ആണത്. നിന്റെ വിരലുകളാൽ തിണർത്ത  അടയാളങ്ങളെ   അടർന്നു വീണ ഇതളുകൾ പോലിടയ്ക്കിടക്ക് ഞാനെന്റെ വിരസനേരങ്ങളിൽ എണ്ണി നോക്കാറുണ്ട്.  അവസാനം നാം കണ്ട സന്ധ്യയുടെ പടിവാതിലിൽ നിന്നിനി നീയെത്തുന്ന നേരത്തെക്കുള്ള ദൂരത്തെ അളന്നു വയ്ക്കുകയാണെപ്പോഴും ഞാൻ,  നീ തൊട്ടു പൂക്കാൻ ഒരുങ്ങുന്നൊരു കടമ്പു മരം പോലെ..